Ibuprom | Dla Niepokonanych

...

Żadna fotografia ani film, nawet najpiękniej namalowany obraz nie wyrazi mojej pasji lepiej niż wiersz ubrany w słowa...

"Aniele"

Witaj Aniele w tym deszczu Cię witam

Mokniemy razem z uśmiechem na twarzy

Układając z kropel kałużę radości

Chodź usiądziemy pod tym parasolem z liści

Porozmawiamy o szczęściu ukrytym wśród zwykłych dni

I o trzech najważniejszych wartościach w sercu tkwiących

O popatrz już księżyc wieczorną porą nas wita

Czas zagłębić się w sennym amoku

A ty Aniele proszę nawet nocą mną się opiekuj

A gdy poranek rozwieje sny moje

Obudź mnie pogodnym spojrzeniem

I razem ze mną zacznij kolejny nowy dzień

Pasja

Każdą pasję należy rozwijać żeby nie umarła z chwilą narodzenia się. Trzeba dążyć do doskonalenia swojej pasji, aby z kokonu przemieniła się w pięknego motyla. Nie należy jej odrzucać, gdy coś nie wyjdzie- następnym razem będzie lepiej. Sukcesem jest, gdy się osiągnie swój najwyższy cel i ja wciąż do niego dążę. Zaczęło się od założenia bloga na którym przedstawiam moją twórczość- i dzięki temu czuję się doceniona. Ale najwyższym celem jest wydanie tomika wierszy...

"A gdyby tak..."

A gdyby tak przejść na drugą stronę tęczy

Znaleźć poszukiwany w snach gar złota

I przekupić tak niepożądaną nienawiść

Czy wtedy miłość rozwinie zbolałe skrzydła?

A gdyby tak zagłębić się w czeluściach ziemi

Odkryć nieznany świat tak głęboko ukryty

I zamalować tą codzienną szarość świata

Czy wtedy piękno wyjdzie z ukrycia i zabłyśnie ferią barw?

A gdyby tak wejść do niebieskiej krainy

Szybować wśród chmur dotykając słońca

I uśmiechem zabić panujące zło

Czy wtedy ludzie uwierzą że dobro istnieje?

Co mi daje pisanie wierszy?

Pisanie wierszy daje mi niewysłowioną radość. Unosi serce wysoko, oplata duszę każdym napisanym słowem. Jest ukojeniem dla niespokojnych myśli, rozładowaniem emocji, napięcia. Pisanie wierszy pomaga mi uwierzyć w siebie i w to, że potrafię zrobić coś dobrego, potrafię zachwycić innych swoim pisaniem. Pisanie wierszy przenosi w inny wymiar świata- w poetyckie piękno słowa, bo słowa potrafią wyrazić wszystko, przemienić szarość w pogodną tęczę, a deszcz w słońce, nienawiść w miłość, zło w dobro. Pisanie wierszy na pozytywny wpływ na moją osobowość- gdy piszę uspakajam się.

Pisanie jest moim życiem i dlatego chciałabym żeby to moje pisanie mogli poznać inni i odnaleźć w zwyczajnych wierszach samych siebie.

Przygoda z pisaniem- jak się to zaczęło

Dlaczego akurat pisanie wierszy?

Od zawsze lubiłam wszelką poezję. Zaczytywałam się w różnych poetach podziwiając ich za to co stworzyli. Pewnego majowego dnia 2007 roku zasiadłam przy białej kartce papieru i popłynęły pierwsze wersy wiersza. I tak to się zaczęło. Narodziło się we mnie pragnienie tworzenia. I tak coraz częściej zeszyt zapełniał się coraz to nowszymi wierszami. Gdy poczułam wenę to pisałam i tak jest do dzisiaj. Pisanie sprawia mi ogromną radość i daje satysfakcję z tego co robię. Moje życie od tamtego dnia malowane jest wersami wierszy, które opisują najróżniejsze emocje, wydarzenia, odsłony codziennego dnia. Wiersze odzwierciedlają moją duszę.

Pytam Ciebie

Wiersz potrafi być odpowiedzią na pytanie, poprzez wiersze można wyrazić wszystko...

"Pytam Ciebie"

Pytam ja Ciebie jak jest w niebie?

A ty wciąż milczysz zamykając szczelnie usta

Tylko Twoje oczy mi mówią

Że niebo jeszcze nie jest dla mnie

Pytam ja Ciebie jak żyć tutaj na ziemii?

A ty wciąż się smucisz spuszczając głowę

Tylko Twoje gesty mi mówią

Że ziemi potrzeba miłości by żyć pełną piersią

Pytam ja Ciebie czym jest piekło?

A ty wciąż zaciskasz ręce w pięści

Tylko Twoje zachmurzone czoło mi mówi

Że piekło to ziemia nienawiścią zbroczona

Moje wiersze- moje życie

Pisanie wierszy daje mi ogromną radość. Gdy pisze cały świat przestaje istnieć- jestem tylko ja i kartka papieru...

A oto jeden z moich wierszy:

"Miedzy nocą a porankiem"

Pomiędzy ciszą nocy a szelestem wstającego poranka

Tam gdzie księżyc przez szybę przenika

Układam na rzęsach migotliwe gwiazdy

Szczelnie zamknięta w kokonie kołdry

Pod czujnym spojrzeniem ścian

Przykrywam ustami uśmiech ciemności

W uścisku włosów wolno płyną sny

Unosząc stan umysłu na wyżyny

Zatrzymują na policzkach nieświadome łzy

Pod dotykiem dłoni rozpływa się mrok

Wyciągając zza horyzontu przyblakłe słońce

Wlewa do serca uczucie niekończącej się błogości